20 februari: Doubtful Sound

De auto bleef vandaag op de parkeerplaats van het hotel. We werden om half twaalf van het hotel opgehaald door de Real Journeys bus voor een korte rit van 23 km naar Pearl Harbour Wharf Manapouri. Daarna volgde een korte cruise over het kristalheldere water van Lake Manapouri naar West Arm en van daaruit met een korte busreis van 23 km over de afgelegen Wilmot Pass Road naar Deep Cove, het meest oostelijke punt van de Sound. Daar lag de Fiordland Navigator, een 40 meter motor vessel, te wachten voor een ontdekkingstocht door de Doubtful Sound, een van de veertien fjorden van het Fiordland National Park. 

James Cook voer in 1770 langs de ingang van deze fjord, maar wilde er niet in varen. Hij was ervan overtuigd dat hij er niet uit kon komen vanwege de wind die hier meestal uit het westen komt. En hij had daarvoor een oostenwind nodig. Hij twijfelde, vandaar de naam Doubtful Sound. 

Doubtful Sound is de diepste fjord (421m) in het Fiordland National Park aan de Tasmanzee en is één van de meest gewaardeerde toeristische bestemmingen van Nieuw-Zeeland. In vergelijking met het bekendere Milford Sound beslaat Doubtful Sound een groter oppervlak (lengte 40,4 km) en biedt het meer variëteit aan landschappen. Haar relatief mindere bekendheid is merendeels te wijten aan de moeilijke bereikbaarheid. Je kunt de fjord bereiken vanuit zee of zoals wij het doen, per bus en boot en vervolgens weer per bus. Doubtful Sound is, in tegenstelling tot wat de naam suggereert, geen sound (zee-inham), maar een fjord. De fjord is ontstaan door de erosieve werking van ijs in de vorm van gletsjers. Er zijn drie duidelijke zij-armen die ontspringen aan de hoofdarm: Crooked Arm, Hall Arm en Bradshaw Sound. Het landschap wordt gekenmerkt door een reliëf met diepe valleien, weelderige begroeiing en hoge regenval (7.6 meter per jaar aan Deep Cove). Deep Cove, nabij de Manapouri waterkrachtcentrale is ook de afvoer voor het water uit deze ondergrondse krachtcentrale.

Er zijn drie duidelijke zij-armen die ontspringen aan de hoofdarm: Crooked Arm, Hall Arm en Bradshaw Sound. Het landschap wordt gekenmerkt door een reliëf met diepe valleien, weelderige begroeiing en hoge regenval (7.6 meter per jaar aan Deep Cove). Deep Cove, nabij de Manapouri waterkrachtcentrale is ook de afvoer voor het water uit deze ondergrondse krachtcentrale.

Toen wij aan boord kwamen van de Navigator werden we ontvangen met koffie en een muffin. We kregen uitleg over het hoe en wat van de reddingsvesten, wat te doen in een noodgeval en het reisprogramma van die dag. Daarna kregen we de sleutel van onze cabin, een tweepersoons cabin met badkamer, compact maar wel comfortabel.

We voeren Deep Cove uit richting Crooked Arm, waar de boot voor anker ging en de kleine vessels of motorbootjes te water werden gelaten. Met zwemvesten aan gingen we aan boord onder begeleiding van een natuurgids en voeren langs de oevers van de fjord. We kregen uitleg over de vegetatie en de vorming van de fjord door de gletsjers. Het water van Doubtful Sound wordt gekenmerkt door een donker gekleurde (tannine) zoetwaterlaag die bovenop het zoute water drijft. Als gevolg daarvan is een lichtschuwe diepwaterfauna en -flora dicht tegen het wateroppervlak ontstaan. De bergflanken bieden een unieke compositie aan landfauna en -flora. Kenmerkend is de quasi bodemloze vegetatie van korstmossen, mossen, varens, boomvarens en bomen als Silver Beech en Antarctische Flora. Boomlawines komen veel voor. Ook vertelde de natuurgids over de inheemse vogelsoorten zoals de Kiwi, Tui, Bellbird, Blue Duck en Brown Teal en de verschillende geluiden die zij voortbrengen.

Om 5 uur werd het voorgerecht geserveerd en ondertussen zette de boot de tocht voort naar het  einde van de fjord: de Abel Tasman Zee. Regelmatig zagen we Bottlenose Dolphins, de grootste soort dolfijnen. Ze zijn moeilijk te vangen met de camera, omdat ze lang onder water blijven en dan ineens weer uit het water omhoog springen.

Tussen voorgerecht en hoofdgerecht zat een lange pauze. Dit was om ons de gelegenheid te geven om de Fiordland Crest Penguin te spotten. Het was weer een zeldzaamheid dat wij in deze tijd van het jaar er twee gezien hebben.

Aangekomen bij het einde van de fjord lagen op een rotseiland fur seals met een groot aantal jongen. Eén nadeel was de sandfly (zandmug, knijt of kriebelmugje), want als de boot stil lag, wemelde het ook van die gemeen stekende mugjes.

Tegen de tijd dat het donker werd ging de boot diep in een zijarm van de  Bradshaw Sound, de Precipe Cove voor de nacht voor anker. Ondertussen hadden de koks het  Nieuw-Zeelands buffet klaargemaakt. Dit zag er smakelijk uit en het was ook erg lekker. Het dessert was niet alleen een lust voor het oog, het was ook  om te smullen.
Het was erg gezellig aan boord met allemaal leuke mensen. Er werden regelmatig nieuwe groepen aan de tafels gevormd en veel reiservaringen uitgewisseld.
Voordat we naar onze cabin gingen, werden we door de schipper attent gemaakt op het tijdstip van het ontbijt en hij gaf aan dat hij om 6.30 uur de motor ging aanzetten, zodat we allemaal om 7 uur aan het ontbijt konden verschijnen.