25 februari: Nelson - Abel Tasman NP

Om 7.45 uur stond de bus voor het B&B om ons naar Wakefield Quay te brengen voor een tocht naar het Abel Tasman National Park.

In 1642 ontdekte Abel Tasman, een Nederlandse zeeman en ontdekkingsreiziger, per toeval de kust. Hij legde aan bij de kust nabij Mohuo. Bij een misverstand met de plaatselijke bevolking, de Maori, kwam het tot gevechten waarbij 4 zeelui het leven lieten. Abel Tasman verkoos toen te vertrekken. De baai is nog altijd bekend als ‘Murderers Bay’.
In 1770 herontdekte James Cook de baai en noemde die ‘Blind Bay’. Maar de eerste gedetailleerde exploratie kwam er pas in 1826 door Jules Dumont d'Urville in opdracht van de Franse regering.
D'Urville slaagde erin om een vriendschappelijke relatie op te bouwen met de plaatselijke Maori en een eerste bevoorradingspost voor vers water werd gebouwd in ‘Watering Cove’. Veel namen die nu nog gebruikt worden, werden toen door D'Urville gegeven.
Het duurde tot 1855 wanneer de eerste Europese nederzettingen werden gebouwd door de New-Zealand Company. De Europeanen waren vooral uit op het hout en kapten in snel tempo de bossen langst de kust. Na enige jaren, rond 1890, echter was al het makkelijk toegankelijk hout gekapt en werden de nederzettingen verlaten. In 1942, 300 jaar na zijn ontdekking, werd er 15.000 hectare land gekocht door de regering om verdere roofkap te vermijden en werd het gedoopt tot het ‘Abel Tasman National Park’.

Met de Abel TasmanSeashuttle zijn wij om 8 uur naar Totaranui gevaren. De tocht duurde bijna 3 uur. Halverwege de bootreis zagen we tal van interessante geërodeerde granietrotsen, gekleurd door ijzeroxyde, zoals de enorme ronde kei, de Split Apple Rock, die als een appel doormidden is gespleten. De grootte wordt geschat op een klein huis tussen de azuurblauwe wateren.

We zagen prachtige gouden stranden, Fur Seals en Shags, Jan van Genten

en dolfijnen die met de boot mee zwommen.

Teruggaand werden we gedropt in Torrent Bay voor een wandeling naar Medlands Bay. Omdat het laag water was moesten we door het water naar het strand lopen.

We wandelden over een smal pad door een dicht regenwoud. Er waren pittige hellingen en afdalingen. Regelmatig zagen we door de bomen een baai met zo'n gouden strand dat heel aantrekkelijk was, maar waar wij niet naar toe konden lopen.

Na de hangbrug wisten we dat er een afdaling zou volgen en het eind van de wandeling in zicht was.  Aangekomen in Medlands Bay konden we een drie kwartier uitrusten op het strand. Wij vonden het iets te fris om te zwemmen, dus even de ogen dicht.

Om half vier werden we opgehaald van het strand en voeren we naar Nelson, waar we om half zes aankwamen. De bus bracht ons weer naar het B&B en na een douche gingen we weer aan de wandel. We wilden naar een eetcafe aan de haven. Pech, de toegangsweg was afgesloten. Toen gingen we maar weer terug naar Trafalgar Square naar het restaurant The Vic. We voelden onze benen wel na een paar dagen walkingtracks gedaan te hebben.

Wil je meer dolfijnen zien, bekijk dan onze fotoserie van het Abel Tasman National Park.