We dachten vanmorgen te ontbijten in het cafeetje bij de Pancake rotsen maar dat was gesloten. De vorige avond hadden wij nog gekeken of zij breakfast verzorgden. Helaas, dus probeerden we in het volgende dorpje: cafeetje gesloten. Onderweg naar Nelson reden we dwars door het binnenland en kwamen borden tegen met een kop dampende koffie erop. Bij het restaurant aangekomen: Closed.
Slingerend door de bergen kwamen we uiteindelijk na 130 km in een klein gehucht. Murchison, waar blijkbaar iedereen een stop hield bij Beechwood cafe. Bacon en eggs met cappuccino. Lekker !
Bij aankomst in Nelson hebben we eerst de auto gewassen, gestofzuigd en de tank gevuld.
Want volgens ons contract met de autoverhuurmaatschappij Maui moeten we de auto in goede staat, schoon en met volle tank afleveren in Picton en nadat wij zijn overgevaren naar Wellington op het Noordereiland kunnen wij weer een auto ophalen.
Probleempje: er zit een gat in onze voorruit. Een paar dagen geleden viel er iets uit de lucht??? Zou een vogel een steen hebben laten vallen? Wij reden in ons uppie op een bergweg.
Daarna wilden we de boottocht naar het Abel Tasman National Park boeken. Op het adres Wakefield Quai bleek dat je dit alleen per telefoon kon doen en wel met een 0800 nummer. Dat gaat niet met een mobiele telefoon. Dus reden we ondanks dat het ruim voor inchecken was naar Carlton B&B, ons adres voor de komende twee dagen.
De gastvrouw was erg vriendelijk en boekte voor ons de bootreis en zou morgen extra vroeg ons ontbijt verzorgen.
We hebben alle losse spullen uit de auto gehaald en in de koffers gepakt. Even uitgerust met een kop thee in de tuin en daarna naar het centrum van de stad gewandeld.
We kwamen uit op Trafalgar Square. Engelser kan het niet in een stad als Nelson. Het is de noordelijkste en een van de oudste nederzettingen van het Zuidereiland. Het klimaat is hier zeer stabiel met gemiddeld 2500 zonuren per jaar, daarmee is het de op één na de zonnigste plek van het land. Nelson was een van de eerste Europese nederzettingen in Nieuw-Zeeland. De eerste schepen met kolonisten kwamen hier aan land in 1842 nadat William Wakefield een beschutte ankerplaats had gevonden. Deze haven wordt tot op de dag van vandaag nog steeds gebruikt.
Op Trafalgar Sqare is op de heuvel een kathedraal gebouwd met een prachtig gebrandschilderd raam: The Rose Window.
Nog iets leuks voor Tessa: in de kerk hingen tussen gebrandschilderde ramen twee houten borden met de belofte voor de scout en voor de leiding.
Toen wij terug wandelden naar ons B&B zagen we deze Stewart Island Shag (aalscholver) op een steen in een riviertje zitten.
Gereden km: 265
