9 maart: Paihia, Bay of Islands

Ooit was Paihia een onbeduidend gat helemaal in het noorden van Nieuw-Zeeland.
Vlakbij de stad ligt Waitangi, de naam betekent huilend water in het Maori. Het is de plek waar de eerste kolonisten uit Engeland zich permanent vestigden. Waitangi is ook de plek waar in 1840 het belangrijkste verdrag tussen de Maori en de Europese kolonisten is getekend dat als basis geldt voor de wederzijdse verhoudingen. Toen de eerste Europese kolonisten in Nieuw-Zeeland aankwamen, leken zij met de Maori in redelijke omstandigheden met elkaar samen te kunnen leven en er werd zelfs enige handel met elkaar gedreven. Het Verdrag van Waitangi is een overeenkomst tussen de Engelse regering en de Maori waarmee de Maori, zonder dat ze het eigenlijk begrepen, hun land aan Queen Victoria verkochten. Het verdrag zou onherroepelijk tot problemen leiden, zodra de Maori er achter kwamen waar ze eigenlijk voor getekend hadden.



Indrukwekkend is de Ngatokimatawhaorua: de 35 m lange oorlogskano die plaats biedt aan maar liefst 120 krijgers. Elk jaar op 6 februari wanneer de ondertekening van het Verdrag met veel ceremonieel vertoon wordt herdacht, wordt de kano te water gelaten.




Vlakbij de plaats waar de overeenkomst is gesloten begint de Waitangi to Haruru Falls walk. Deze wandeling gaat langs de oevers van de Waitangi River, waar veel verschillende vogels te horen en te zien zijn, zoals de foto hierboven van de Tui.


Eerst gaat het pad door een bos met boomvarens en Pohutukawa bomen. Deze bomen kunnen een lengte bereiken van 20 meter en een diameter van 2 meter. De Pohutukawa boom wordt ook wel ’Christmas Tree’ genoemd omdat die om die tijd zijn mooie rode bloemen laat zien. 


Daarna gaat het pad door een mangrovewoud. De mangrovebossen komen voor in de tropen en subtropen op de overgang van land naar zee, bijvoorbeeld in estuaria, bij lagunes of koraalriffen. Ze komen daar voor waar geen sterke stroming staat of sprake is van golfwerking. Daardoor kan fijn slib, aangevoerd door rivieren, bezinken. 




Mangrovebossen hebben een watertemperatuur nodig tussen 24 en 27 graden Celcius. Daarom vinden we ze voornamelijk in de gordel waar ook het tropische regenwoud groeit, maar ook in gebieden met een warme golfstroming. Mangroven zijn enorm belangrijk als 'kraamkamer' van de oceaan. Veel vissoorten brengen hun jeugd in het ondiepe, voedselrijke water door. Zij weten zich tussen de wirwar van wortels van de mangrovebomen beschermd tegen roofvissen. Deze mangroveboomsoort is levendbarend (vivipaar). 



Dat wil zeggen dat de zaden al kiemen in de vrucht, en bij sommige soorten de kiemplanten nog een poosje aan de moederboom vast blijven zitten en een speervormige wortel ontwikkelen die, wanneer de kiemplant van de boom valt, diep in de grond dringt. Bij andere soorten kiemt het zaad ook in de vrucht, maar ontwikkelt het zich zodanig dat de vrucht blijft drijven wanneer deze van de boom valt. Bij laag tij zijn er kleine krabben die uit hun holletjes tevoorschijn komen om te eten en watervogels, zoals reigers, zijn op zoek 
naar de krabben. 

Aan het einde van de wandeling zijn de Haruru Falls. De naam Haruru betekent ‘big noise’ want als het flink geregend heeft strekt de waterval zich uit van oever tot oever en maakt dan een donderend geluid. In de zomer is het mogelijk over de rotsen boven de waterval te lopen. Vroeger was het Nieuw-Zeelands eerste rivierhaven en een belangrijk transportknooppunt.

Vanmiddag hebben we de check-in gedaan voor onze vlucht naar Singapore. We wilden graag andere stoelen hebben, dus hebben we dat zo vroeg mogelijk gedaan en het is gelukt. 
Vannacht moet de check-in voor Singapore naar Amsterdam nog gebeuren. Dat kon niet tegelijk met de eerste vlucht. Dat was wel mogelijk op de heenvlucht. Nu kan het tweede gedeelte blijkbaar ook precies 48 uur voor vertrektijd. 

Gereden km: 20